|
 Mijn bouwjaar was 1941, en zo raakte ik in de zestiger jaren aan de hogere studies. Zowel in de theologie als in de psychologie was ontmythologisering toentertijd de overheersende mode, in het wetenschappelijk klimaat waaide de ijskoude wind van het positivisme. Idolen dienden ontmaskerd, goden werden dood verklaard en verhalen werden net als emoties verbannen naar het domein van de kinderkamer. In de volwassen wereld ging het om tellen en meten, als vrucht van de verlichting wilde de mens zich heerser weten en de werkelijkheid naar zijn hand zetten.
Toen ik op mijn vijftigste aan de wandel ging, kreeg ik alle tijd om mij te wijden aan ruimere dimensies van het leven.  In gepaste vertraging op weg gaan, zin zoeken en zinnen schrijven zonder het knellende keurslijf van de wetenschap, alle tijd en ruimte voor verbeeldingskracht en verhalen. Verhalen niet als een armzalig relaas van droge feiten, maar verhalen met alle ruimte voor mythen en metaforen, verhalen die de kroniek van ons alledaagse leventje tastenderwijs proberen te duiden. Niet het regime van de waarheid, maar de fascinatie van de schoonheid. De verdichting in woorden waarin de suspense van emotie voelbaar is en heimwee zich voltrekt. Een bescheiden poging tot vergezichten die nieuwe perspectieven bieden.
De camino naar Santiago is bij uitstek een weg waarlangs deze verhalen groeien en bloeien. Oude verhalen over de magische achtergronden van de weg naar de sterren in het verzonken Atlantis, schitterende legendes waarmee het christendom de oude heilige weg overschildert en met een apostelgraf bekroont, talloze verhalen van hedendaagse zinzoekers op hun weg door het leven, het tijdloze verhaal van het eeuwig deinende landschap waarin je je als wandelaar gaandeweg voelt opgenomen en veilig geborgen.
 Nu nog, vele jaren na mijn tocht, vertel ik graag verhalen. In achterafzaaltjes voor plaatselijke plattelandsvrouwen of in collegezalen voor studenten en professoren. Voor jong en oud, gelovigen of leden van het genootschap van Sint Jacob, voor wandelaars en fietsers en thuisblijvers, voor iedereen die het horen wil. Niet om te verdienen (ik vraag alleen reiskostenvergoeding) vertel ik, wel omwille van de schoonheid. Wie interesse heeft in het organiseren van zo'n verhalensessie, kan daarover nader met mij contact opnemen. Op deze site beperk ik me tot een viertal verhalen.
|
Het moet begin april ter hoogte van Granja geweest zijn dat ik haar voor het eerst ontwaar. Veertig kilometer voorbij Zamora op een dagmars die voor een ordentelijke pelgrim eigenlijk te lang is, maar dat is nu eenmaal het prijskaartje dat vastzit aan de Via de la Plata.
In illo tempore, heel lang geleden dus, eens, leefde op de grens van Aragon en Navarra een abt van een klein kloostertje, die befaamd was om zijn menslievendheid en zijn godsvrucht. Zó vroom was de goede man, dat hij dagelijks na het nachtofficie buiten in de moerassen van Yesa, in het Valle de Echo, de eenzaamheid zocht om op een stille plek in gebed te verzinken, vol verlangen naar vereniging met zijn schepper.
De jonge herder heette Jeronimó want zo hadden zijn vader en moeder hem genoemd. Zoals ieder mensenkind was hij geboren om zijn dromen te dromen en op zoek te gaan naar zijn schat. Daartoe moest hij lang geleden zijn eigen kudde verlaten, want de oude herders stonden hem die dromen niet toe en die schat al helemaal niet.
Een jongeman uit duitse landen is in de middeleeuwen met zijn ouders op pelgrimstocht naar San Iago. Jong is hij, blond en aantrekkelijk. Vooral in de ogen van de herbergierdochter in Santo Domingo, die zich al jaren dood verveelt en nu met alle heftigheid op de jonge Duitser valt.