Compostela.nl

• Wandelen is voortgaan in afwachting van een plek die tot stilstaan maant, tot langdurig ondergaan van tijdloosheid. Hoe langer de tocht duurt, hoe zoeter zal de verstilling zijn. Voor het bereiken van deze toestand is staren in de lucht altijd bevorderlijk. Lucht blijft het beloofde land waar de blik onbelemmerd kan weiden, hemel op aarde. In de lucht zien wij werelden voorbijtrekken die verschoond blijven van onze bemoeizucht, uitzichten die onze pet verre te boven gaan. De lucht biedt ons alle ruimte om op te gaan in de beschouwing van het nutteloze. Ik kijk, dus ik leef.
  (vrij naar Anneke Brassinga in de Volkskrant)
  
  
• Herinnering en verlangen zijn werken van onze verbeelding hier en nu; samen vormen ze de horizon van de ontdekkingsreis die we elke dag opnieuw beginnen. Er bestaat geen reiziger die niet heimelijk betreurt dat hij weggaat uit zijn land en die niet bang is dat hij nooit meer thuis komt. Toch blijft op weg gaan een wervend avontuur vol wonderen.
  (Carlos Fuentes, Het jaar van de rietstengel)
  
  
• Soms schaam ik me een beetje over mijn zorgeloze wandelbestaan; dan spijt het me dat ik niet meer aandacht kan opbrengen voor de gedreven verhalen van al die vlijtige mensen om me heen die het leven ernstig nemen. Zij dragen verantwoordelijkheid en maken carrière; met recht lezen zij mij soms de les. Maar ik, ik ga de weg der luchthartigen. Ben ik gelukkig? Ja, dat ben ik. Heb ik daar een bijzondere reden voor? Nee, geen enkele. Ik heb het nergens naar gemaakt, ik wandel maar wat.
  (Jeroen Gooskens in Ver Onderweg)
  
  
• Buiten zijn geeft ruimte. Onder de blote hemel laten mensen hun ziel makkelijker spreken. Van wandelen knap je op; zelfs als je geen probleem hebt, werkt het ontspannend. Wandelen is geen wondermiddel, maar de kans dat de storm in je hoofd gaat liggen is groot.
  (Joop van Aert in KRO-Wandelen oktober 2006)
  
  
• Wie met beide benen op de grond blijft staan, komt niet ver.
  (Loesje)
  
  
• Het is de weg en de wandelaar,
  De eeuwige weg waarlangs alle wezens gaan,
  Niemand heeft hem gemaakt, want hij is zelf wezen.
  Het is alles of niets,
  Daarop ontstaat alles,
  Daarheen richt zich alles,
  Daarom keert alles weer terug.
  Een geluid dat oren niet kunnen horen,
  Een beeld dat ogen niet kunnen zien.
  Het is overal en nergens.
  Het heiligdom waarin alles een schuilplaats vindt,
• Het nergens dat je kunt zien
  Zonder uit het venster naar buiten te kijken.
  De weg leert je wensen om niets meer te wensen.
  (Tao)
  
  
• Als God helpt, helpt een lange wandeling ook. Om tot rust te komen, om vrede te vinden… Het is niet wat ik bedenk, het is wat ik doe. Uit het doen ontstaat het denken, dat is de volgorde.
  (Koos van Zomeren in Trouw, 3 juni 2006)
  
  
• Tijdens de wandeling valt alles op zijn plaats, de orde is volmaakt, niets van buitenaf kan deze orde verstoren, de wandelaar heerst over zijn universum.
  (Arnon Grunberg in Lopende Zaken, LAW 36, 2006)
  
  
• Om tot rust te komen maak ik een leven lang al wandelingen. Ik besef hoe gelukkig ik me voel, even los van de spanningen van mijn werk, van de huiselijke zorgen, van alles wat ik zo nodig nog moet. Ik voel me opgenomen in een groter geheel waarin ik mee mag spelen.
  (R. van Helsdingen in Natuurbehoud 37, 2006)
  
  
• Het gaan verheldert het hoofd. Geen enkele depressie is opgewassen tegen een wandeling van dertig kilometer. In tegenstelling tot de horizon komt de schroomvallige muze steeds dichterbij.
  (Rommert Boonstra)
  
  
• Wandelen is een beweging in de tijd die bij de mens blijkt te passen. Wandelaars kijken zelden op hun horloge, ze weten hoe laat het is. Ze zien de stand van de zon en voelen de vermoeidheid van hun lichaam. Hun lichaam wordt zelf tijd.
  (Paul van Tongeren in 'Over het verstrijken van de tijd', Nijmegen 2002)
  
  
• De beweging van de wandelaar loopt synchroon met de tijd van de mens. Wie stil zit wordt afgeleid, wie snel beweegt moet daarop letten. De wandelaar gaat met zijn tijd mee en kan alle aandacht richten op wat het leven hem presenteert.
  (Paul van Tongeren, ibidem)
  
  
• e waarheid heeft zich niet aan mij geopenbaard.
  Als een bries in de nacht heeft zij mij subtiel gestreeld.
  Terwijl ik sliep wekte zij in mij een vermoeden,
  Een duiding van iets groots en zo intens.
  Niets anders kan ik meer dan zoeken naar haar oorsprong.
  Tegen de stroom op kom ik uit bij de bron.
  Waarheen dat leidt, ik weet het niet,
  Haar adem heb ik herkend, het is een geur van thuis.
  Nergens zie ik een duidelijk houvast, geen zeker kompas.
  Enkel zuchtjes van een bries - zij waait in mij.
  Leef jij! En jij komt thuis.
  Ga! Ga naar het land dat de wind jou wijst.
  (naar Leo van Vegchel, pelgrim)
  
  
• Buiten ben je alleen met de natuur, teruggeworpen op jezelf. Je wordt nergens door afgeleid, je kunt je gedachten de vrije loop laten. Soms zie je in de verte iemand lopen, een nevelige figuur waar de eenzaamheid vanaf straalt. Die persoon ervaart dat juist als een diep geluk, het is zelfgekozen eenzaamheid.
  (Jan Wolkers in Spoor, voorjaar 2005)
  
  
• Eenmaal in de natuur vallen de gewone beslommeringen altijd snel van me af. De gedachten maken zich los van het alledaagse, stijgen daar eerst boven uit, vervagen dan en houden tenslotte geheel op. Dan ben ik alleen nog maar aan het kijken, aan het ruiken, mijn plaats en richting aan het bepalen.
  (Thomas Rosenboom in Spoor, voorjaar 2004)
  
  
• Wandelen is gehoor geven aan de traagheid van de zonnewijzer en aan het ritme van de bloedsomloop. Wandelen is het terugvinden van het levensritme van het universum, het ritme van karavanen en marskramers en pelgrims, dat ook het ritme is van onze adem en van ons hart.
  (Michel Jourdan in Lopen loutert, 2003)
  
  
• De ervaring van de onnoemlijke goddelijke energie heb ik op mijn tocht bijzonder in de natuur ervaren. De weidsheid om me heen, mijn eigen nietigheid; ik voelde me daadwerkelijk aangeraakt in het hier en het nu. Alleen, stil en diep ontroerd door het moment. Die ervaring is een groot geschenk geweest.
  (Hans Andreoli in Vier! Pinksteren 2006)
  
  
• Al wandelend met mijn rugzak voel ik me opgenomen in een immense wereld. Ik voel me zo groot worden als het universum, ik krijg een gevoel van vrijheid los van elk moeten, ik mag er zijn zoals ik ben. Er ontstaat een geluksgevoel waar geen woorden voor zijn. Ik begin soms zelfs hardop te zingen, me niet bekommerend om het feit dat ik geen wijs kan houden. Ik voel me opengaan en spreek mensen aan, ook als de vreemde taal eigenlijk een belemmering is. Ik voel me met iedereen verbonden, mijzelf incluis.
  (Ricky Rieter in Open Deur, mei 2005)
  
  
• De tocht naar Santiago heeft me veel gebracht. Een enorm vertrouwen vooral. De overtuiging dat de dingen goed komen of al goed zijn; ik maak me niet meer druk. Dat vertrouwen is een basis die enig onderhoud vraagt. Regelmatig met een zijpas uit de maalstroom stappen. Dan ga ik wandelen.
  (Jurgen Steeman in Trouw, 18 maart 2006)
  
  
• Een wandeltocht is enkel een manier om een paar weken stil te kunnen zijn, weg van het gesnater van alledag. Om door inspanning van het lijf en ontspanning van de geest in een staat van zuiverheid te geraken. Zoiets moet het zijn.
  (onbekende bron)
  
  
• De overgang van de jeugd naar de volwassenheid is de stap van een rugzak naar een koffer op wieltjes. Van een draagbaar nomadenbestaan naar het overgewicht van een gesetteld leven. De vrije vogelvlucht gevangen in de traagheid van vaste banen.
  (naar Tommy Wieringa)
  
  
• Als wandelaar voel ik me nauw verwant met de monnik. De beweging van de loper en de stabiliteit van de blijver zijn twee pijlers van één brug, allebei ondergraven we de vanzelfsprekendheden van het alledaagse leven op zoek naar het geheim van de eeuwigheid. In de bonte wervelingen en de verbijsterende turbulenties van landen en volkeren vind ik uiteindelijk hetzelfde als de sobere zoeker in de stilte van zijn kloostercel. Ik besef dat onze wereld met al haar dwaze drama en zinloze schoonheid zelf een reiziger is die voorbijgaat in een universum dat blijft.
  (Jeroen Gooskens in Ver Onderweg)
• 
  
• Elke stap kan helen. Combineer stappen met ademen. Je kunt ook iets tegen jezelf zeggen. Ik ben thuis. Ik ben aangekomen in het hier en nu. Het leven is alleen in het hier en nu. In elke ene stap kun je zo alles ontmoeten. Als je echt in die stap bent, ben je in alles: in de dingen, bomen, dieren, mensen. Door zo te lopen bid je niet om vrede, je maakt vrede.
  
• (Thich Nhat Hanh, Viëtnamese boeddhist en monnik)
• 
  

lopend sta ik stil

bij wat ik wil

ik kies geen weg

de weg kiest mij

ik leg me neer

bij het getij

(pelgrimslied van Thijs Hanrath)