|
Eigen Quotes over pelgrimeren |
|
- Pelgrim wordt een mens gaandeweg. De tijd moet druppelen om oude zekerheden los te weken en het hart open te breken, om solidariteit te voeden en deemoed te laten groeien.
- Van cruciaal belang is het om zelf op pad te gaan op de zoektocht die zo oud is als het leven zelf. De schat der wijzen ligt niet op een verborgen plaats bij het eindpunt, maar rijgt zich aaneen in een lange reeks ontmoetingen en ervaringen onderweg.
- Voeten zijn nodig om te gaan, ogen om te zien en oren om te horen; maar bovenal vraagt de pelgrimsweg om wat Spanjaarden “alma” noemen: “bezieling”. Want wat is pelgrimeren anders dan kijken met je innerlijk oog en luisteren met je hart en zo het leven op het spoor komen?
- Gidsen zijn maar gevaarlijk op de tocht door het leven waarop ieder mens zijn eigen weg te gaan heeft. Het gaat er juist om jezelf open te stellen voor al wat komen gaat. Ont-moeten, loslaten van plannen en verwachtingen, met open ogen durven kijken, je eigen ritme vinden, je eigen droom durven dromen.
- Voluit leven kunnen we pas als we niet onze eigen bron hoeven te zijn, niet ons terrein hoeven te verdedigen en niet het laatste woord hoeven te hebben. Als we alles achter ons kunnen laten en op tocht kunnen gaan om gaandeweg te leren hoeveel bezit ballast is en hoeveel zorg overbodig.
- Hoe meer ego we onderweg loslaten, hoe meer ruim
te er ontstaat voor de schoonheid die we niet zelf maken, maar simpelweg aantreffen. Oog voor de betovering van een wereld vol wonderen, oor voor het geheim van de stilte.
- Loslaten, stilstaan, op weg gaan. Dit toch is de driekwartsmaat die het ritme van de pelgrim bepaalt. Dit trio is voor de pelgrim onmisbaarder dan staf of schelp, deze trits wordt gaandeweg zijn innerlijk kleed. Omzien in verwondering, verwijlen in stilte, kijken waar de weg hem brengen zal.
- Zodra ik een huis zie denk ik "hier wil ik blijven". Maar nauwelijks ben ik er aangekomen of ik heb het alweer verlaten om verder op weg te gaan, in een gepaste vertraging die op de wijde Spaanse meseta soms stilstand schijnt. Juist die ultieme vertraging weekt de geest los van jachtige beslommeringen en opent de blik voor wat blijvend van waarde is.
- Stap voor stap voel ik meer dat ik leef en voel ik me dieper verbonden met alles wat leeft. Ik kijk om me heen en zie dat alles goed is. Die blik maakt me vast en zeker minder geschikt voor veel dingen in het leven. Actie, carrière, vooruitgang: ik zal ze niet veroordelen, ik weet dat onze wereld ze nodig heeft. Maar diep in mijn hart voel ik me er niet toe aangetrokken, ik beschouw liever. Ben ik gelukkig? Ja, dat ben ik. Heb ik daar een speciale reden voor? Nee, geen enkele. Ik heb het nergens naar gemaakt. Ik wandel maar wat.
Ik verander in een wandelkabouter die rond drentelt in de immense ruimte van onze wereld, een voorbijganger die wat mompelt over het geheim van de eeuwigheid, een vreemdeling die voortdurend reist in nevelen en soms spoken ziet. Elke morgen op stap de koning te rijk, elke avond opnieuw bedelaar om een veilig bed. Meestal de comfortabele illusie van onkwetsbaarheid als vriendelijke wandelgezel, die soms echter wreed verjaagd wordt door de ongewisse capriolen van de schrikgodinnen. Ik zie wel. Het loopt zoals het loopt.
|
